Mga Sermon na Isinalin sa Wikang Tagalog

 

kung Ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan

 

 

Mayroong mga ilang hakbang tungo sa buhay pananampalataya.  Kung tayo ,mga lahi ni Adam, ay magkakaroon ng pakikisama sa Dios at mabuhay kasama siya, kailangan dumaan tayo sa tiyak na pamamaraan.  Kung lalagyan natin ng bilang ang bawat pamamaraan para sa mas mabuting pagkakaunawa, makilala natin ang ating mga kasalanan sa harap ng Dios,  na unang nangyayari ang magiging unang hakbang.  Ito ay : kung ang tao na nabubuhay na walang kaisipan sa Dios ay malaman ang katotohanang,  Ah, ako'y makasalanan lamang sa harap ng Dios.  Ito ang unang hakbang sa buhay pananampalataya. Ang dahilan ay sapagkat ang mga makasalanan ay walang kinalaman sa Dios kung wala silang alam tungkol sa kanilang mga kasalanan - katulad ng mga tao na walang alam sa kanilang mga sakit ay walang kinalaman sa mga doktor .  Ikalawang hakbang ay mangangailangan ng pagsisisi at pakiusap.   Panginoon maawa ka sa akin na walang magagawa kundi mapunta sa impierno.  Patawarin mo ang aking mga kasalanan.  Masasabing ito ang hakbang kung saan ang mga makasalanan ay nalaman ang kanilang mga kasalanan at nagsisi at nagpahayag. Ibang mga tao ay iniisip na ang kanilang mga kasalanan ay mapapatawad sa hakbang na ito. Ngunit ito'y mapanganib na maling pagkaunawa.  Kung ang mga kasalanan ay maaaring patawarin sa ikalawang hakbang, wala ng dahilan para si Jesucristo ay bumaba sa sanglibutang ito at mamatay sa pagkapako sa krus. Kaya, ikatlong hakbang ay naging mahalaga.

 

    Ikatlong hakbang ay ang katayuan kung saan ang mga tao ay nalaman kung paano at bakit si Jesucristo ay namatay at nalinis lahat ng kanilang mga kasalanan upang sila'y maging simputi ng niebe.  Ito ang mga hakbang na inalis tayo mula sa pagiging makasalanan hanggang sa pagiging matuwid, mula sa paghatol hanggang sa buhay na walang hanggan, mula sa mga anak ng diablo hanggang sa mga anak ng Dios. Sa mga hakbang na ito,  kapatawaran',  kaligtasan', at  pagiging born again', ay naganap.

 

    Sa ganito ang makasalanang walang Dios ay kailangang magsimula sa unang hakbang, patungo sa ikalawang hakbang at kailangang makarating sa ikatlong hakbang upang siya ay maligtas at maipanganak muli bilang anak ng Dios.  Kung isa sa tatlong hakbang na ito ay inalis ay hindi tayo maliligtas.

 

    Noong panahon ni Jesus, mga Fariseo ay makasalanan din tulad ng mga maniningil ng buwis o ng mga patutot, ngunit hindi sila makapagsisi sapagkat hindi nila kinikilala ang kanilang mga kasalanan.  Kaya sa wakas, sila ay hinatulan.  Sila ay di man lang nakarating sa unang hakbang, at kahit na si Judas Escariote ay nagsisi dahil sa pagkanulo kay Jesus at ibinalik ang 30 piraso ng pilak sa mga pinunong saserdote.  Hindi siya nanumbalik sa Dios upang linisin ang kaniyang mga kasalanan sa pamamagitan ng pagtanggap ng ebanghelyo.  Inakusahan lamang niya ang kaniyang sarili at nagbigti.  Nanatili siya sa unang hakbang.  Sa Gawa 18, alam lamang ni Apolos ang hakbang hanggang pagsisisi.  Pinag-aralan niya ang biblia mula pagkabata, marami siyang alam tungkol dito.  Ngunit ang alam lang niya ay ang bautismo ni Juan.  Si Priscila at Aquila ay inanyayahan siya sa isang tabi at ipinaliwanag ang evangelio ni Jesucristo upang dalhin siya sa ikatlong hakbang.  Mula noon, si Apolos ay naligtas at naging mabisang manggagawa ng Dios.  Sinoman na nakarating sa ikatlong hakbang ay magkakaroon ng mahalagang pakikisama sa Dios.  Ulitin nating muli, ikatlong hakbang ay pasimula ng buhay pananampalataya, makakakuha ng kalakasan at biyaya mula sa Dios.

 

    Kahit papaano ang tao ay hindi maaaring mabuhay ng sakdal na buhay na hindi nagkakasala, kahit na siya ay naging taong matuwid pagkatapos mahugasan lahat ng kaniyang mga kasalanan tulad ng kaputiang niebe hanggang sa ikatlong hakbang.  Dahilan nito ang laman niya ay hindi pa binabago, kahit na ang lahat ng mga kasalanan niya ay napatawad na.  Ang salitang  siya ay ligtas, naging matuwid at walang kasalanan' ibig sabihin ay hindi siya naging sakdal na tao na hindi nagkakasala, ngunit ang lahat ng kaniyang mga kasalanan ay pinatawad na ng banal na dugo ni Jesus.

 

    Kaya, ang tao na nalinis hanggang sa ikatlong hakbang ay nakagagawa pa rin ng mga kasalanan, kaya dapat siyang lumakad sa ilaw sa pamamagitan ng biyaya ng Dios upang siya ay mamuhay ng mabuting buhay pananampalatayang espiritual. 

 

    Paano kung ang mananampalatayang born again ay nagkasala?  Siya ba ay magiging makasalanang muli dahil siya ay nagkasala?  Hindi.  Sa kaso ng taong matuwid na dumating hanggang ikatlong hakbang at nagkasala muli at lumakad sa kadiliman, hindi siya bumabalik sa unang hakbang, ngunit patungo ito sa susunod pang hakbang kung saan ang nananampalatayang born again ay nagkasala at nanatili sa kadiliman, ito ay ika-apat na hakbang.  Ulitin natin isa isa, ang Dios ay hindi maaaring makisama sa tao na nasa kadiliman sapagkat siya ay napakabanal.  Kaya ang tao ay nagkakasala dahil sa kahinaan ng kaniyang laman na nananatili sa kadiliman.  At hindi maaaring magkaroon ng maayos na pakikisama sa Dios.  Kung hindi siya magkakaroon ng pakikisama sa Dios, hindi siya makapamumuhay ng mabuting buhay bilang Cristiano.  Sa kadahilanang ito, kailangan niya ng isa pang hakbang upang makatakas sa kadiliman at siya ay magkaroon muli ng pakikisama sa Dios.  Ito ay ang ika-limang hakbang.  Sa hakbang na ito, ipinahahayag niya ang kasalanan na nagdala sa kaniya sa kadiliman.  Ika-limang hakbang ay hakbang din ng pagsisisi at pagpapahayag ng mga kasalanan sa Dios. 

 

    Dahil dito, maraming mga tao ay nalilito at napaghahalo ang pagsisisi ng isang makasalanan sa ikalawang hakbang at pagsisisi ng isang matuwid na tao sa ika-limang hakbang.  Sa pareho ring paraan, di nila masasabi ang pagkakaiba sa pagitan ng kalagayan ng makasalanan sa unang hakbang at ang kalagayan ng taong matuwid na nasa kadiliman, sa ika-apat na hakbang kahit na may malaking pagkakaiba sa isa't isa.

 

    Mula sa puntos na ito, maraming iba't ibang di pagkaunawa ang nabubuo, at pagpapaliwanag ay kailangan.  Una sa lahat , isipin natin ang pagkakaiba sa pagitan ng unang hakbang sa ika-apat na hakbang.  Sa unang hakbang dahil ang tao ay makasalanan, ang Dios ay hukom, ngunit sa ika-apat na hakbang dahil sa taong nasa kadiliman ay matuwid na at born again na Dios ay kaniya pa ring Ama.  Ang relasyon ng hukom at makasalanan ay talagang ibang iba sa relasyon ng Ama at anak.  Ang hukom ay humahatol upang magparusa sa makasalanan samantalang ang Ama ay pinapalo lamang ang kaniyang anak dahil sa kaniyang pagkakamali.  Ang hukom ay humahatol upang magparusa, samantalang ang Ama ay namamalo dahil mahal niya ang kaniyang anak.  Ulitin natin, ang hukom hinahatulan ang makasalanan ng walang awa samantalang ang Ama pinapalo ang kanyang anak upang maibalik ang pakikisama at paglalapit.  Kaya, Dios, bilang hukom, ay tinatapon ang makasalanan ng unang hakbang patungo sa impierno.  Samantalang Dios, bilang Ama, pumapalo ng kanyang mga anak sa ika-apat na hakbang na nagkasala.  Ang tao sa unang hakbang ay talagang kaaway ng Dios, ngunit ang tao sa ika-apat na hakbang ay nalayo sa Dios pansamantala.  Ganoon din, malaking pagkakaiba sa pagitan ng dahilan ng pagsisisi ng makasalanan sa unang hakbang at matuwid na tao sa ika-apat na hakbang.  Ang tao sa unang hakbang ay nagnanais na maging anak ng Dios samantalang tao sa ika-apat na hakbang ay nais maibalik ang pagiging malapit niya sa Dios.

 

    Si Jesucristo ay pumarito sa sanglibutang ito upang gawin ang kalagayan ng makasalanan sa unang hakbang hanggang sa kalagayan ng matuwid.  Makikita natin ang pangyayaring ito sa 1 Juan  At ang buhay ay nahayag, at aming nakita, at pinatotohanan, at sa inyo'y aming ibinalita ang buhay, ang buhay na walang hanggan, na kasama ang Ama at sa atin ay nahayag. (1 Juan 1:2).  Dito, ang  buhay na walang hanggan' ibig sabihin ay si Jesucristo.  Ang mga apostoles ay pinatotohanan si Jesucristo at ang kanilang mga ginawa ay pagdadala ng makasalanan ng unang hakbang hanggang sa ikatlong hakbang.

 

    Ang 1 Juan ay nagpapaliwanag ng pakay tulad ng mga ito:

 

     Yaong aming nakita at narinig ay siya rin naming ibinabalita sa inyo, upang kayo naman ay magkaroon ng pakikisama sa amin: oo, at tayo ay may pakikisama sa Ama, at sa kaniyang Anak na si Jesucristo. (1 Juan 1:3).

 

    Ang pakay ng mga Apostoles na pinatotohanan si Jesucristo ay upang ilapit ang mga makasalanan sa Dios.  Sa Efeso, si Apostol Pablo ay pinatotohanan ang kalagayan ng makasalanan bilang kaaway ng Dios, na kailangang dumaan kay Jesucristo upang makipagkasundo sa Dios.  Pagkatapos lamang ng pagkakasundo sa Dios, doon lamang siya maaaring makiisa sa paglakad sa sariwang damuhan kasama siya.  Sapagkat ang tao na inilipat mula sa unang hakbang hanggang ikatlong hakbang, ang pakikiisa sa Dios ay naghihintay sa kaniya.

 

    Ngayon dumako tayo sa pangyayari ng pagkakaroon ng pakikiisa.   At ito ang pasabing aming narinig sa kaniya at sa inyo'y aming ibinabalita, na ang Dios ay ilaw, at sa kaniya'y walang anomang kadiliman.  (1Juan 1:5).  Ang Dios ay napakabanal at siya mismo ang liwanag at sa kaniya ay walang anomang kadiliman.  Ang salitang  BANAL' ay kabaligtaran ng  kadiliman', at ang Dios makikisama at makikipagugnay lamang sa taong Banal tulad niya.   Sapagkat ako ang Panginoon na nagsampa sa inyo mula sa lupain ng Egipto, upang ako'y inyong maging Dios: kayo nga'y magpakabanal, sapagkat ako'y banal.  (Levitico 11:45).

 

    At ang paraan lamang natin upang maging banal tulad ng Dios ay ang maging sakdal sa pamamagitan ni Jesucristo.   Sa kaloobang yaon tayo'y pinapaging-banal, sa pamamagitan ng pagkahandog ng katawan ni Cristo na minsan magpakailanman.   (Hebreo 10:10).  Sinabi nito na tayo ay magiging sakdal sa pamamagitan lamang ng dugo ni Jesucristo.  Ang tao na pinasakdal ni Jesucristo ay maaari ng makisama sa Dios.  Ngunit ang problema, ang tao ay maaaring bumagsak muli sa kadiliman dahil sa laman samantalang Dios ay di maaaring makisama sa kadiliman.  Sa madaling salita, tao ay talagang babagsak upang makapamuhay ng banal na buhay.

 

    Ano ang mangyayari kung ang banal na tao ay lumalakad sa kadiliman?  Ang Dios ay di maaaring makisama sa kanya at siya ay nalalayo sa Dios.  Ito ang malaking pagkakaiba mula sa kalagayan ng isang makasalanan sa unang hakbang na kumakalaban sa Dios.  Kung ang isang malinis at matuwid na tao ay nakatakas mula sa kadiliman, kahit na siya ay bumagsak dito at kahit na siya ay napalayo sa Dios, ang pagsasama nila ay maibabalik.  Ngunit sa kaso ng makasalanan sa unang hakbang, siya ay kailangang dumaan sa ikalawang hakbang at tanggapin ang ebanghelyo na siyang ikatlong hakbang, upang makuha niya ang pakikisama sa Dios.

 

    Ang unang kapitulo sa 1Juan ay hindi nagsasabi tungkol sa kaso ng makasalanan sa unang hakbang na nakuha ang pakikisama sa Dios sa pamamagitan ng ikalawa at ikatlong hakbang, ngunit ipinapaliwanag nito ang kaso ng banal na tao sa ika-apat na hakbang na naibalik ang pakikisama sa Dios hanggang sa makarating sa ika-limang hakbang.  Ikalawa at ika-limang hakbang ay gumagamit ng parehong salitang  pagsisisi', ngunit ang tunay na kahulugan ay talagang magkaiba sa isa't isa.  Ganito rin ang kaso ng salitang  iniligtas (kaligtasan)'.

 

     At siya'y manganganak ng isang lalake; at ang pangalang itatawag mo sa kaniya'y JESUS; sapagkat ililigtas niya ang kaniyang bayan sa kanilang mga kasalanan.  (Mateo 1:21).  Dito ang salitang  ililigtas' ibig sabihin ay makasalanan sa unang hakbang ay iniligtas mula sa kanyang kasalanan at dumating sa posisyon ng matuwid na tao sa ikatlong hakbang.

 

     Kaya nga, mga minamahal ko, kung paano ang inyong laging pagsunod, na hindi lamang sa harapan ko, kundi bagkus pa ngayong ako'y wala, ay lubusin ninyo ang gawain ng inyong sariling pagkaligtas na may takot at panginginig;  (Filipos 2:12).  Dito, ang ibig sabihin ng salitang  pagkaligtas' ay ang matuwid na tao sa ikatlong hakbang ay nabubuhay na malinis o banal na buhay.  Ang salitang  ligtas' sa unang kapitulo ng Mateo ibig sabihin ay iligtas mula sa  kanilang mga kasalanan', at ang salitang  pagkaligtas' sa Filipos 2 ang ibig sabihin ay iligtas mula sa  makasalanang buhay'.  Kaligtasan ng Espiritu at kaligtasan ng buhay ay magkaiba sa isa't isa.  Ang Espiritu ay iniligtas sa pamamagitan ng pagtanggap ng evangelio at kaligtasan ng buhay ay napagtatanto sa pamamagitan ng pagpapahayag ng mga kasalanan.  Sa parehong pamamaraan, masasabi natin ang pagkakaiba ng pagsisisi sa pagitan ng ikalawang hakbang at ika-limang hakbang.

 

     Naganap na ang panahon, at malapit na ang kaharian ng Dios: kayo'y mangagsisi, at magsisampalataya sa evangelio.  (Marcos 1:15).  Ang salitang  mangagsisi' sa pangangaral ni Jesus sa Galilea ibig sabihin ay pagsisisi na dapat gawin ng makasalanan sa ikalawang hakbang.

 

     Kaya't alalahanin mo kung saan ka nahulog, at magsisi ka at gawin mo ang iyong mga unang gawa;  (Apocalipsis 2:5).  Ngunit ang  magsisi' na ito sa sulat sa mga anghel ng iglesia sa Efeso ay pagsisisi ng ika-limang hakbang na kinakailangan upang maibalik ang pakikisama sa Dios.  Ang salita sa 1 Juan 1:7-10 ay nakatuon at nagpapaliwanag sa pagsisisi ng ikalimang hakbang.

     Ngunit kung tayo'y nagsisilakad sa liwanag, ay may pakikisama tayo sa isa't isa, at nililinis tayo ng dugo ni Jesus na kaniyang Anak sa lahat ng kasalanan.  Kung sinasabi nating tayo'y walang kasalanan, ay ating dinadaya ang ating sarili, at ang katotohanan ay wala sa atin.  Kung ipinahahayag natin ang ating mga kasalanan, ay tapat at banal siya na tayo'y patatawarin sa ating mga kasalanan, at tayo'y lilinisin sa lahat ng kalikuan.  Kung sinasabi nating tayo'y hindi nagkakasala, ay ating ginagawang sinungaling siya, at ang kaniyang salita ay wala sa atin.  (1 Juan 1:7-10).

 

    Para sa madaling pagkaunawa ng pagkakaroon ng pakikisama sa Dios at pagpapahayag ng mga kasalanan, tingnan nating halimbawa ang kaso ni David.  Sa 2 Samuel 11, nasulat na si David ay nangalunya kay Bath-sheba, asawa ni Uria.  Si David na kasama ng Dios ng matagal na panahon ay bumagsak sa kadiliman sa pagkakasala ng pangangalunya.  At saka, si David ay nagkasala ng isa pa ito'y ang pagpatay kay Uria upang maitago ang kanyang kasalanan.  Ngunit siya ay hindi makasalanan sa unang hakbang.  Ang Panginoon ay sumakanya ng puso at siya ay tao pa ring matuwid na bumagsak sa ika-apat na hakbang.  Mula sa ikatlong hakbang, maaaring isipin ng ibang tao  Paano na ang tao na may Dios sa puso ay makagawa ng ganito kabigat na kasalanan?   Ngunit makikita natin na si David ay taong may Dios sa puso sa pamamagitan ng panalangin niya sa Awit 51.

 

     Likhaan mo ako ng isang malinis na puso, Oh Dios; at magbago ka ng isang matuwid na espiritu sa loob ko. Huwag mong bawiin ang iyong santong Espiritu sa akin.  Ibalik mo sa akin ang kagalakan ng iyong pagliligtas: at alalayan ako ng kusang espiritu. (Awit 51:10-12).

 

    Nakiusap siya sa Dios na huwag alisin ang Banal na Espiritu at ibalik ang kagalakan ng kaligtasan.  Si David ay nagkasala at nagsimulang lumakad sa kadiliman.  Ang kailangan sa kanya ay hindi ang pagsisisi sa ikalawang hakbang, kundi pagsisisi sa ikalimang hakbang.  Tingnan natin ang kaniyang panalangin;  Narito, ako'y inanyuan sa kasamaan; at sa kasalanan ay ipinaglihi ako ng aking ina,  (Awit 51:5).

 

    Ipinahayag niya na siya ay may laman na may likas na magkasala at nagnasa siyang maalab na maibalik ang pakikisama niya sa Dios.  Ito ay upang masabi, na ang ginawa niya ay pagsisisi sa ika-limang hakbang.  Si David ay puwedeng makisama sa Dios sa pamamagitan ng pagsisising ito, ngunit kailangang maranasan niya ang kalungkutan hanggang maibalik ito.  Si David ay di man lang naisip ang Dios matapos na mangalunya siya sapagkat hindi niya inisip na ito ay kasalanan.  Katulad nito, kapag nasa kadiliman, ang isang tao ay hindi naiisip na ang pagkakasalang ginawa ay kasalanan, at siya ay nasa sitwasyon na hiwalay sa Dios.

 

    Hindi nagtagal, nang marinig niya ang balita na si Bath-sheba ay nabuntis, bumagsak ulit siya sa panibagong kadiliman.  Tinawag niya si Uria mula sa digmaan  at pinilit maitago ang kaniyang kasalanan sa pamamagitan ng pagtabi ni Uria sa asawa nitong si Bath-sheba.  Ngunit si Uria ay napakatapat na hindi niya makaya na siya lamang ang magpahinga sa bahay at tinanggihan ang magandang alok ng hari.  Hindi masunod ni David ang kanyang pakay at nagplano na patayin si Uria sa pamamagitan ng kamay ng mga kalaban.  Na ang iba ring mga sundalo ay kailangan ding mapatay, ngunit si David ay nasisiyahan lamang sa tagumpay ng pagtatago ng kanyang kasalanan.  Ang isip niya ay nalulong na sa kadiliman.

 

    Kung ang Dios ay pinabayaan siya hanggang sa maling kaisipan maaaring malulong siya ng malulong.  Ngunit ang Dios ay ipinakita ang kasalanan ni David sa pamamagitan ni propeta Nathan.  Ito'y hindi sa kadahilanan na siya ay parusahan, ngunit sa kadahilanan na maibalik ang pakikisama sa kanya.  Napansin ni David ang kaniyang kasalanan sa pamamagitan ng maliit na pagpuna ni propeta Nathan, kaya siya ay nagsisi at maaaring makisama ulit sa Dios.  Kahit na siya ay kasama ng Dios, si David ay maaari ding magkasala ng pangangalunya.

 

    Sa pareho ding paraan, sinomang naging banal at sinomang may Dios sa puso ay maaari ding magkasala.  Kahit na anong pagpipigil nila upang  wag magkasala, magagawa parin niya dahil sa kanilang mahinang laman.  Kaya, babagsak siya sa kadiliman kung siya'y magkakasala.  Pagkatapos, pakikisama sa Dios ay mapapatid.  Ang pagpapahayag sa ika-limang hakbang ang talagang kailangan sa sitwasyong ito.

 

     Kung sinasabi nating tayo'y may pakikisama sa kanya at nagsisilakad tayo sa kadiliman ay nangagbubulaan tayo, at hindi tayo nagsisigawa ng katotohanan:  (1 Juan 1:6).  Matapos sumiping kay Bath-sheba at matapos ipapatay si Uria kung sasabihin ni David na siya'y may pakikisama sa Dios, siya ay sinungaling.  Ang bersikulong ito ang nagsasabi tungkol dito.

 

     Ngunit kung tayo'y nagsisilakad sa liwanag, na gaya niyang nasa liwanag, ay may pakikisama tayo sa isa't isa, at nililinis tayo ng dugo ni Jesus na kanyang anak sa lahat ng kasalanan. (1 Juan 1:7).

 

    Noong si David ay nasa liwanag , siya ay may pakikisama sa Dios, ngunit sa kadiliman ito ay nawala.  Paano niya maibabalik ang pakikisama niya sa Dios?  Kahit na anong pagtatago ang gawin niya sa kaniyang kasalanan, wala siyang magagawa kundi bumagsak sa kadiliman ng paulit-ulit, palala ng palala.  Ngunit ng ilantad ni propeta Nathan ang kasalanan ni David at pinagsabihan siya, ipinahayag ni David ang kasalanan niya at naibalik ang pakikisama o paglalapit sa Dios.

 

     Datapuwat ang lahat ng mga bagay pagkasawata ay itinatanyag ng kaliwanagan: sapagkat ang lahat ng mga bagay na itinatanyag ay kaliwanagan.   (Efeso 5:13).

 

    Ang tao na nagkasala ay kailangang sawayin at ang kasalanan niya ay kailangang malantad sa liwanag upang siya ay magkaroon ng pakikisama sa Dios sa pamamagitan ng  pagsisisi'.  Ang hindi pagkakasala bilang taong matuwid ay paglakad sa liwanag, kahit na ang taong matuwid ay magkasala, kung ang kasalanan niya ay malantad, kung siya ay sinaway at kung siya ay nagsisi ito ay paglakad din sa liwanag.  Kaya ang dugo ni Jesucristo na kanyang Anak ay nililinis ang mga kasalanan ng taong matuwid na nagsisi.  Ibig sabihin ang dugo ni Jesucristo ay hindi lamang inilalagay ang makasalanan mula sa unang hakbang sa kalagayan ng taong matuwid sa ikatlong hakbang, ngunit ito rin ay nagdadala ng matuwid na tao sa banal na buhay.  Tulad ng mga Israelita ng maligtas dahil sa dugo ng Cordero at sila ay nakakuha ng kalakasan mula sa karne nito hanggang sa makarating sila sa Canaan, si Jesucristo ay ang kapangyarihan na magdadala sa makasalanan upang maging matuwid, at ang matuwid na tao sa malinis na buhay din.

 

 

 

    Gayonman, ang buhay pananampalataya ay binubuo ng ganitong mga hakbang:  Unang hakbang, isang makasalanan;  Ikalawang hakbang, pagsisisi;  Ikatlong hakbang, ay pagiging matuwid na tao sa pamamagitan ng pagtanggap ng evangelio;  Ika-apat na hakbang, matuwid na tao na nagkasala;  at Ika-limang hakbang, pagsisisi at pagbabalik ng pakikisama sa Dios.

 

    Maraming mga tao ngayon, gayonman ay hindi dumaan sa ganitong proseso.  Pinipilit nilang magkaroon ng pakikisama sa Dios sa pamamagitan ng pagsisisi sa ika-limang hakbang diretso mula sa kalagayan ng makasalanan sa unang hakbang.  Ang katulad nito ay pinipilit mong maglagay ng bubong diretso pagkatapos ng gawa ng pundasyon habang itinatayo ang bahay na hindi pa inilalagay ang mga haligi at mga dingding   nang hindi naiintindihan ang mga hakbang sa buhay pananampalataya.

 

    Ang ibang tao ay iginigiit sa loob ng kanilang kaisipan, inihahalimbawa ang kuwento na ang tao ay hinugasan ang paa matapos maligo, sa pamamagitan ng pag-uusap ni Jesus at ni Pedro sa Juan 13, ngunit ito ay nagpapakilala ng kanilang kamangmangan.

 

    Sa Juan 13, hindi maintindihan ni Pedro kung bakit pilit na hinuhugasan ni Jesus ang kanyang paa, sinabi ni Jesus sa kanya,  Siya na pinaliguan na ay kailangang hugasan na lang ang paa.   Dito,  Siya na pinaliguan   ibig sabihin ay matuwid na tao na ang kasalanan ay hinugasan na ng banal na dugo ni Jesus at naging banal.  Kung ang matuwid na taong ito ay magkasala, na ang paa lamang niya ang nadungisan, mawawala lamang ang pakikisama niya sa Dios.  Hindi siya nagiging makasalanan na tuluyang naging madumi.  Kaya, ang matuwid na tao na nagkasala ay kailangan lamang ipahayag ang kaniyang kasalanan upang maibalik ang pakikisama sa Dios.  Ang pagsisising ito, tulad ng paghuhugas ng paa, ay magagawa lamang ng matuwid na tao.

 

    Maraming mga tao ay ginagawa ang pagsisisi sa ikalimang hakbang   hinugasan ang paa   kahit na hindi pa nila natatamo ang katuwiran ng ikatlong hakbang.  Sila ay makasalanan lang ng unang hakbang.  Ngunit ang mga makasalanang ito sa unang hakbang ay hindi kailan man makakapasok sa langit.  Kahit ano ang kanilang pagsusumikap na gawin na pagsisisi sa paraan ng ika-limang hakbang.  Yaon lamang mga dumaan sa pagsisisi sa ikalawang hakbang at nakaabot sa ikatlong hakbang ang makakapasok sa langit.

 

     Kung sinasabi nating tayo'y walang kasalanan, ay ating dinadaya ang ating sarili at ang katotohanan ay wala sa atin.   (1 Juan 1:8).

 

    Ang mga salitang ito ay nagsasabi rin na kung ang matuwid na tao sa ika-apat na hakbang ay magsabi,  Wala akong kasalanan , ay dinadaya niya ang kaniyang sarili.  Dito ang salitang  walang kasalanan' ibig sabihin na si David, na nagkasala ng pangangalunya, ay nagsasabing,  Hindi ako nagkasala, wala akong kasalanan.   Ang kasong ito ay malaki ang pagkakaiba sa kaso kung saan ang matuwid na tao ng ikatlong hakbang, na dating makasalanan sa unang hakbang, ay nagsasabing ,  Ngayon ako'y naging matuwid na tao sa pamamagitan ng dugo ni Jesus.  Ang lahat ng aking mga kasalanan ay nalinis na at sa ganoon wala na akong kasalanan.

 

     Tayo' sa 1 Juan ay lahat ng mga banal na naligtas, na matuwid na tao sa ikatlong hakbang.  Ating sabihin muli,  walang kasalanan' sa bersikulong ito ang ibig sabihin  hindi nagkasala' kaya  walang kasalanan' at hindi ibig sabihin  na naligtas at nalinis at samakatuwid, walang kasalanan'.  Kahit na ang matuwid na tao na naligtas ay hindi maaaring mabuhay na hindi nakagagawa ng mga kasalanan.  Kung mayroong tao na nagsasabi na hindi siya nagkakasala, siya marahil ang tao na kung saan ang katotohanan ay wala sa kanya, at hindi pa naliligtas.  Sapagkat, ang tao na tunay na ligtas ay maaaring sabihin  Ako ay naging taong matuwid na wala ng kasalanan , ngunit hindi masasabi  Ako'y naging matuwid na tao na hindi nagkakasala .

 

 

    Maraming mga tao hindi maintindihan ang bersikulong ito, dahil hindi nila alam ang tamang kahulugan ng  taong matuwid'.  Sa Biblia, may dalawang klase ng  taong matuwid'.  Ang unang tao ay hindi nakagawa ng kahit anong kasalanan, at ang ikalawang tao ay naging matuwid o naligtas sa pamamagitan ng pagtubos ni Jesucristo.  Wala kahit sino kundi si  Jesus' lamang na unang matuwid na tao, ngunit marami ang nasa ikalawang matuwid na tao sa loob ng biblia.  Kung ang isang tao ay nagsasabi na siya ay naging matuwid na tao tulad ni Jesus, dinadaya niya ang kaniyang sarili.  Ang mga salitang  walang kasalanan' sa 1 Juan ibig sabihin ay  hindi ako nakagawa ng kasalanan at sa ganoon wala akong kasalanan' hindi ang ibig sabihin  lahat ng aking mga kasalanan ay napatawad na' at sa ganoon  wala na akong kasalanan'.  Ang susunod na bersikulo ay nagpapaliwanag nito ng detalyado.

 

 

     Kung ipinahahayag natin ang ating mga kasalanan, ay tapat at banal siya na tayo'y patatawarin sa ating mga kasalanan,at tayo'y lilinisin sa lahat ng kalikuan.  Kung sinasabi nating tayo'y hindi nangagkasala ay ating ginagawang sinungaling siya, at ang kaniyang salita ay wala sa atin.   (1 Juan 1:9-10).

 

 

    Dito ang mga salitang  tayo'y hindi nangagkasala' ay katulad ng  walang kasalanan' sa ikawalong bersikulo.  Nakikita natin ito ng mas malinaw sa pamamagitan ng dahilan ni Juan na isinulat ang 1 Juan 2:1.

 

 

     Mumunti kong mga anak, ang mga bagay na ito ay isinusulat ko sa inyo upang kayo'y huwag mangagkasala.   (1 Juan 2:1).

 

 

     Upang kayo'y huwag mangagkasala '   Ang dahilan na ang unang kapitulo ay isinulat ay upang ang anak ng Dios ay  wag magkasala.  Kung tayo'y magkasala, tayo ay maaaring bumagsak sa kadiliman, at sa ganoon, hindi tayo puwedeng makisama sa Dios at kung hindi tayo makakasama ng Dios, hindi tayo puwedeng lumaki at lumagong Cristiano.  Tunay na pananampalataya ay nanggagaling lamang mula sa pakikisama sa Dios.

 

 

    Ang Cristiano na walang pakikisama sa Dios ay hindi maaaring magbunga ng kahit ano.  Isinulat ni Juan ang sulat na ito na may pagasa na ang mga anak ay maaaring makalaya sa kadiliman at sa paggawa ng kasalanan at lumakad sa ilaw kasama ng Dios.

 

 

    Mayroong tagapagtanggol para sa mga Cristiano.  Siya ay si Jesucristo at naninikluhod para sa lahat ng mga banal sa kanan ng Dios.  Kaya, ang Cristiano ay dapat magpahayag kapag nakakagawa ng kasalanan upang ang buhay niya sa laman ay makatakas mula sa kadiliman at maibalik ang pakikisama sa Dios at makapamuhay ng pinagpalang buhay.

 

    [  Meaning  ]  CONFESS:  acknowledge, admit , confess one's sin to a priest(Catholic doctrine)

    [ Kahulugan]  IPINAHAHAYAG:  tanggapin, aminin, magkumpisal sa pari(Katuruang Katoliko)

 

*   IPINAHAHAYAG   na nakasulat sa Biblia ay walang kasunod na humingi ka ng tawad.  *

 

     Aking sinasaksihan sa bawat taong nakikinig sa mga salita ng hula ng aklat na ito,  Kung ang sinoman ay magdagdag sa mga ito, ay daragdagan siya ng Dios ng mga salot na nakasulat sa aklat na ito:  At kung ang sinoman ay magalis sa mga salita ng aklat ng hulang ito, ay aalisin ng Dios ang kaniyang bahagi sa punong kahoy ng buhay, at sa bayang banal, na nangakasulat sa aklat na ito.  (Apocalipsis 22:18-19)

 

 

 

    

 



 

[Previous]